De ‘golden boy’ van de golfsport

 

Geen enkele speler in de PGA-Tour of de Europese tours heeft zo’n typische look als Rickie Fowler. Voor honderdduizenden jonge fans in de hele wereld is hij een voorbeeld. Dit seizoen wordt zijn beste tot nu toe.

De lucht trilt door het geruis van oceaangolven die op het strand beuken in Newport Beach in Zuid-Californië. Het geeft een verwikkend gevoel en maakt je vrolijk, al is het nog geen zeven uur ’s morgens. Het parkeerterrein van de Newport Beach Golf & Country Club is nog in duisternis gehuld.

Er wordt trouwens een nieuw clubhuis gebouwd, een stulpje van pak ’m beet vierduizend vierkante meter, maar een interview in het deftige interieur met clubfauteuils bij het haardvuur zit er niet in. Het nieuwe gebouw gaat pas over een jaar open.

Nee, het interview met Rickie Fowler vindt plaats in een schuurtje naast de machineloods, ver van de glamour die we ons bij megaberoemdheden voorstellen.

Een zwarte SUV met getinte ruiten stopt en de 27-jarige Rickie Fowler stapt uit. Op dit vroege uur straalt hij een flinke portie energie uit. Hij is niet bijzonder lang en ook niet opvallend gespierd zoals veel van zijn jonge collega’s. Hij ziet eruit als de coole jongen van de Amerikaanse westkust die hij is. Van kindsbeen af heeft hij alle mogelijke sporten beoefend, maar nu besteedt hij natuurlijk al zijn tijd aan golf.

“Dat spreekt vanzelf. Maar ik ga nog vaak vissen als ik tijd heb,” legt hij uit en neemt gauw een slok koffie. “Vissen doe ik al heel lang.”

“Vandaar misschien dat ik zo geduldig kan zijn. Je weet dat je voor golf veel geduld nodig hebt.

”Ja, dat klopt en ik denk even na over die eigenschap. Geduld, kun je zoiets trainen? Ik neem aan van wel en ik luister terwijl Rickie vertelt over zijn eerste slagen thuis op de range in Murrieta, een uurtje rijden van Los Angeles.

“Ik was drie jaar. Eén keer per week nam mijn opa me mee naar de Murrieta Valley Golf Range.

Hij vertelde verhalen over zijn leven, en dat doet hij nog steeds. Ik denk dat het je goed doet om naar de ervaringen van anderen te luisteren. Soms hoef je niet eens zoveel te zeggen. Je kunt veel zonder woorden zeggen. Zo ging het ook vaak bij mijn eerste trainer,” vertelt Rickie.

Misschien is stilte een bron van geduld. De kleine Rickie was een jongetje dat opviel op de baan. Amper vier en een half jaar oud was hij toen hij zijn eerste golftoernooi speelde en algauw speelde Barry McDonell een belangrijke rol in zijn leven.

Barry was trainer op de lokale kleine golfbaan in Murrieta. Het duurde niet lang of hij begreep dat die jongen heel groot zou worden. En hij had een eigen recept om de interesse van de jongen hoog te houden.

Rickie Fowler moest al vroeg leren om verschillende typen slagen te slaan. Niet steeds dezelfde slagen herhalen, maar zelf slagen vormen en bewerken. Dat was waarschijnlijk ook nodig. Rickie gebruikte de driver van zijn vader – nee, niet ingekort maar met de volledige lengte. Zo kreeg hij kracht in zijn handen en onderarmen. Ondertussen ontwikkelde hij ook de kenmerkende snelheid waarmee hij de bal raakt.

Barry McDonell leerde Rickie ook om onnodige, negatieve ideeën van zich af te zetten.

“Hij dwong mij om me op het doel te concentreren. 20 cm naar rechts of naar links of recht naar de vlaggenstok. Hoe eerder je dat leert, hoe beter je later speelt. Behalve geduld is ook zelfvertrouwen een belangrijke factor,” vindt Rickie.

Barry McDonell legde de basis voor zijn goede zelfvertrouwen. Barry overleed vijf jaar geleden op 75-jarige leeftijd, maar blijft belangrijk in het leven Rickie Fowler.

Fowler keert altijd terug naar zijn thuis: zijn ouders, zijn grootouders en zijn trainer in Murrieta. Hij doet dat bewust, want hij groeide op in een bescheiden gezin. Hij is niet bepaald een countryclub kid, zoals hij het uitdrukt. Als kind kreeg hij de vrijheid om te doen waar hij het meest van hield, namelijk motorcross, vissen en golf, vandaar zijn zelfvertrouwen en kracht. Hij kreeg niets op een presenteerblaadje aangeboden, maar kwam vooruit met volharding en talent. Hij werd een voorbeeld voor honderdduizenden fans over de hele wereld. Petje af daarvoor.

Nog maar 27 jaar, en al zo veel verantwoordelijkheid. Is die last niet te zwaar? vraag ik me af. Droom hij er nooit van om eens uit te band te springen? Iets geks te doen?

“Nee, absoluut niet. Zo zit ik niet elkaar.

Ik wil de juiste dingen doen en een voorbeeld voor anderen blij­ven.

De mensen goed behandelen. Ik ben nooit een herrieschopper geweest. De schandaalpers heeft geen vette kluif aan me. Het bevalt me prima zo.”

Hij moet al vroeg hebben geleerd om op eigen houtje de juiste beslissingen te nemen.

Als hoofdsponsor is Cobra Puma Golf zich daarvan bewust en het was dan ook geen toeval dat het bedrijf bij Rickie Fowler uitkwam toen het een speler zocht om een positief, jeugdig imago uit te dragen.

“We staken onze voelhoorns uit. Maar lang hoefden we niet te zoeken,” vertelt Thore Ohlsson, Zweeds lid van de raad van toezicht van Cobra Puma Golf Worldwide.

“Hij had en heeft nog steeds alles waar wij voor willen staan. Jeugdigheid, charisma, fair play en natuurlijk de golfsport zelf. We gaven hem een contract nog voordat hij een megaster werd, maar inmiddels betekent hij enorm veel voor ons bedrijf en vast ook net zo veel voor zijn jonge fans.”

“Niemand van de huidige generatie golfers wordt zo sterk met zijn hoofdsponsor geassocieerd,” zegt Thore Ohlsson en hij vertelt dat Cobra Puma Golf voortdurend op zoek is naar jonge veelbelovende golfers. Er zijn inkomsten voor vele miljoenen dollars mee gemoeid, los van de sport zelf.”

De symbiose tussen Fowler en PUMA is uniek.

“We zijn echt samengegroeid, PUMA en ik. Met een ander bedrijf zou dat veel moeilijker geweest zijn, zeker weten!” beweert Rickie. “Ik herken me in alles waar het bedrijf voor staat. Ze hebben een speciale stijl waar ik me goed bij voel. Neem bijvoorbeeld de kleding, die springt echt in het oog.”

“Ook al worden mijn kleren door professionele ontwerpers gemaakt, toch mag ik ook mijn zegje doen. Ik zou nooit iets aandoen waar ik me ongemakkelijk in voel. Noem mij maar een soort uitzendkracht, als je begrijpt wat ik bedoel,” lacht Rickie Fowler en hij werpt een snelle blik op de nieuwe collectie waarmee hij zal worden gefotografeerd. Hij is erg geïnteresseerd in kleren en mode. Hij heeft een enorme garderobe met heel wat kleren die hij nog nooit heeft gedragen, maar veel ervan geeft hij weg aan goede doelen of aan anderen die ze beter kunnen gebruiken.

Zijn oranje broeken en shirts zijn tot zijn handelsmerk uitgegroeid. Om over zijn caps met gigantische platte klep nog maar te zwijgen. Die petten zagen er heel maf uit, maar meteen was een nieuwe mode geboren. De kleur is een bewuste keuze van Rickie.

“Oranje is een eerbetoon aan mijn twee jaar aan de Oklahoma State University in Stillwater. Ik beschouw die plek als mijn tweede thuis en heb natuurlijk nauwe contacten met veel van mijn vrienden daar. Ik kom er nog vaak om wat van mijn tijd en geld terug te geven,” zegt Rickie als verpersoonlijking van de Amerikaanse droom.

Je geeft altijd iets terug aan degenen die je succes mogelijk hebben gemaakt, en wederom maakt hij zijn voorbeeldfunctie waar: Rickie Fowler.

Vorig jaar, in de periode voor het Players Championship bij TPC Sawgrass in Florida, werd aan Fowler getwijfeld. Sommige experts en spelers vonden hem erg overschat. Hij had nog maar één PGA Tour-overwinning uit 2012 op zijn naam. In dit land telt een tweede plaats niet mee en worden de winnaars hoger dan hoog aan­geslagen. Er was dan ook gemor te horen toen het erop leek dat hij het, met zijn imago en bekendheid, niet helemaal waar maakte.

Tijdens dat weekend in mei vorig jaar voelden de criticasters zich gesterkt in hun opvatting. Hij stond meerdere slagen achter op de leider. Hij verloor een slag bij de tiende hole en miste een birdie bij de volgende. De zege lag nog binnen bereik, maar daarvoor was een sensationele eindspurt nodig.

Van zijn oude trainer Barry McDonell had hij geleerd om zich te concentreren en zijn hoofd leeg te maken. Met die goed raad in zijn achterhoofd, keerde het tij.

“Ik slaagde erin een mislukking uit mijn gedachten te weren. Verder wist ik dat ik nog een kans had als ik op de laatste vier holes een birdie maakte. En jawel, ik maakte drie birdies en een eagle! Daarmee was ik klaar voor de play-off tegen Kevin Kisner en Sergio Garcia. En in de play-off werden alleen de laatste vier holes gespeeld. Ik stond er goed voor, dat kun je wel raden, na slechts 11 slagen op de laatste holes van de wedstrijd. Dat hielp me enorm,” vertelt Rickie. Toen hij op de beruchte zevende hole zijn derde birdie van de dag maakte, haalde hij zijn tweede PGA Tour-overwinning binnen.

Je hoort hem niet zeggen dat het een lange neus was naar iedereen die aan zijn capaciteiten twijfelde, dat hij revanche nam. Wellicht omdat het niet in zijn aard ligt om degenen die niet zijn grootste supporters zijn, de mond te snoeren.

Hij begreep dat een overwinning komt wanneer de tijd rijp is en dat die vervolgens nog meer succes creëert. Tja, zo eenvoudig kan het zijn.

Hij won vorig jaar namelijk nog twee keer: het Deutsche Bank Open op de TPC Boston, waar hij in de slotfase Henrik Stenson voorbijspurtte, en het Scottish Open op Gullane bij Edinburgh. Opmerkelijk is dat hij deze drie overwinningen met het kleinst mogelijke verschil behaalde, hetgeen aantoont dat hij ook in het heetst van de strijd weet te presteren.

De carrière van Rickie Fowlers omvat de top 5 bij alle Majors, waaronder twee keer een tweede plaats. Dat is een fantastisch resultaat, maar als je op dit niveau speelt, valt er nog veel meer te bereiken. Rickie kan nauwelijks wachten om aan het seizoen 2016 te beginnen. Als een ongeduldig renpaard staat hij in de startbox te snuiven.

De concurrentie wordt echter jaar na jaar sterker. Er zijn heel wat jonge spelers tussen de 20 en 30 die naar de top van de wereldranglijst kunnen doorstoten.

“Ja, spelers als Jordan Spieth, Jason Day en Rory McIlroy zijn allemaal korte of lange tijd de nummer 1 geweest. De topspelers zijn aan elkaar gewaagd en zijn misschien wel beter dan de vorige jaren. Ik kijk ernaar uit om me bij hen te voegen. Redenen genoeg dus om nog harder te trainen en nog beter te worden,” verklaart Rickie en hij vervolgt: “Vergeet niet dat alle geroutineerde spelers tussen de 30 en 40 jaar zijn. Het is hard werken aan de top.”

“Dus moet ik mijn techniek verbeteren. Om te beginnen moet ik beter gaan putten en ik moet ook stabieler met mijn driver slaan vanaf de tee.”

“Vorig jaar was een keerpunt in mijn carrière. Mijn volgende doel is om de komende jaren steeds meer dan één overwinning te behalen, waaronder minstens een major.

”Zelfvertrouwen en geduld. Net wanneer je het niet vermoedt, heb je de grootste vis aan de haak.

Veel succes, Rickie!


ENKELE SNELLE TIPS VAN RICKIE

01 Gebruik een ijzer vanaf de tee, vooral wanneer er weinig ruimte is. Als de vlag bovendien dichtbij staat, heb je kans om een goed resultaat.

02 Kies een goede lijn. Houd de club in je rechterhand en plaats het clubhoofd square achter de bal. Richt vervolgens je blik op het gras een goede meter voor de bal.

03 Neem geen onnodige risico’s. Sla liever twee makkelijke slagen dan één moeilijke, om een strafslag te vermijden.