Gefeliciteerd, Major Garcia


Op zijn twaalfde won hij zijn eerste clubkampioenschap. Op zijn vijftiende debuteerde hij op de Europese tour. Hij heeft zowat alles gewonnen. En een paar weken geleden gebeurde iets waar hij en de hele golfwereld erg naar hadden uitgekeken: hij won zijn eerste major! Op de Augusta National versloeg hij zijn beste vriend Justin Rose in een felle eindstrijd.

Ach, die overwinning komt nog wel,” zei hij enkele weken voor de masters op de Augusta. Hij klonk ontspannen, maar was dat steeds terug­kerende onderwerp toch ook wel een beetje beu.

Sergio was goed aan dit seizoen begonnen en het hing in de lucht dat hij na zeventig pogingen eindelijk wel eens zijn eerste Major in de wacht zou kunnen slepen. Overigens kunnen harmonie en geluk buiten de baan ook tot meer succes leiden. In juli gaat Sergio namelijk trouwen.

Hij is begin dit jaar 37 geworden. Ondanks zijn betrekkelijk jonge leeftijd behoort hij al lang tot de allerbeste gol­fers ter wereld. Maar hij begon dan ook opmerkelijk vroeg om een plaats op het erepodium te wedijveren.

Sergio García debuteerde namelijk al op zijn vijftiende als amateur op de Europese tour. Hij werd toen de jongste speler die ooit de cut van de Turespaña Open Mediterrania haalde. In één moeite door won hij datzelfde jaar de European Amateurs. Maar het zou nog vier jaar duren voordat hij profspeler werd.

Golf was al vroeg een deel van zijn leven. Amper drie jaar oud swingde hij zijn eerste clubs. Zijn vader was trainer bij een club in Madrid en leerde El Niño, 'het Jochie', de juiste bewegingen. Dat wierp duidelijk vruchten af. Op zijn twaalfde was hij clubkampioen.

“El Niño was een leuke bijnaam. Eigenlijk kreeg ik die pas toen ik veertien was. Maar dat is inmiddels al lang geleden. Nu wil ik liever Sergio genoemd worden. Ik ben per slot van rekening bijna veertig,” zegt hij, alsof hij wil bewijzen dat hij de korte broek toch echt wel ontgroeid is. Hij lijkt een tikkeltje geprikkeld omdat die bijnaam nog ter sprake komt. Hij is Sergio, een trotse Spanjaard en wereldburger. Punt!

Aan het begin van zijn carrière was hij meteen de lieveling van het golfwereldje. Hij had helemaal de juiste uitstraling. Hij leek onbevreesd en had geen respect voor lastige posities en spelsituaties. Zijn lef en zijn vermogen om zich uit de nesten te werken had hij met zijn landgenoot Severiano Ballesteros gemeen. Dat was een van de meest geliefde spelers die de golfsport ooit heeft gekend.

“Ik kreeg enorme zin om te spelen gewoon door naar Seve te kijken. Ik raakte er zelfs opgewonden van, kan ik wel zeggen.

Het was bepalend voor mij en mijn speelstijl. Hij was een buitengewoon voorbeeld en heeft veel betekend, niet alleen voor Spanjaarden maar voor alle golfers,” vertelt Sergio García en voegt daaraan toe:

“Zijn agressieve speelstijl lag me heel goed. Die paste bij mijn temperament en ik geloof niet dat mijn stijl erg veel veranderd is, al ben ik wel wat rustiger geworden en heb ik niet meer zo'n behoefte om de balvlucht te controleren. Ik probeer altijd verschillende slagen en verschillende mogelijkheden te zien. Niets is mij vreemd,” aldus Sergio.

Het is best mogelijk dat Seve Ballesteros hem op zondag 9 april extra kracht bezorgde, daar op Augusta. Uitgerekend op die dag zou Ballesteros 60 jaar zijn geworden.

De eerste keer dat de hele wereld deze jonge onbe­vreesde Spanjaard leerde kennen was in 1999 op de PGA Masters op de Medinah Club buiten Chicago. Het was zijn eerste seizoen als profspeler. Hij legde niemand minder dan de wereldster Tiger Woods het vuur aan de schenen, met name met zijn tweede slag op de 16e hole, een dogleg par 4 met een hoog geplaatste green.

Net daarvoor had García de bal naar rechts in de richting van de bomen gedreven. Toen hij bij de bal aankwam, zag hij dat die vlak bij een boom lag. Alle andere spelers – op Seve Ballesteros na misschien – zouden eieren voor hun geld hebben geslagen en de bal gewoon links op de fairway hebben gemept. Maar niet Sergio García! Hij was een of twee slagen verwijderd van een Major-titel in zijn eerste profseizoen. En dat in een duel met Tiger. Hij voelde dat de zege binnen handbereik lag.

Hij nam zijn ijzer-4 uit zijn tas. Het publiek en de commentatoren geloofden hun ogen niet. Jonge golfers konden nu maar beter wegkijken, waarschuwde een tv-commentator. Want dit was echt niet zoals het hoorde. García zou zich zelfs kunnen bezeren als hij de bal niet langs de boom sloeg.

Of jonge kijkers wegkeken weet niemand, maar Sergio García zal ongetwijfeld zijn ogen dicht hebben geknepen op het moment dat hij de bal sloeg. Hij was zich bewust van het gevaar, maar ook van de kans die voor het grijpen lag als het lukte.

“Ja, dat klopt. Ik sloeg met mijn ogen dicht. De bal maakte een boog van links naar rechts.”

Toen hij weer opkeek, rende hij zo hard hij kon schuin de fairway op. Daarbij maakte hij een opvallende vreugdesprong waar iedereen het nog lang over zou hebben. Sergio García was erin geslaagd de green te bereiken met een van de opmerkelijkste slagen in de geschiedenis van dit toernooi. Hoewel hij een slag op Tiger Woods inhaalde, zat een Major er die dag niet in. Die behaalde hij 18 jaar later op Augusta National.

Op zijn website, www.sergiogarcia.com, doet hij met zelfspot en humor uit de doeken waarom het zo lang heeft geduurd. Zo is er een video waarin hij de ene hersenschim na de andere met een welgemikte slag van zijn wedge of driver te lijf gaat.

Hoewel Sergio vaak aan de PGA Tour in de VS deelneemt, blijft hij in Europa wonen. Wellicht ligt dat voor een deel aan het feit dat hij de Europese banen verkiest boven de Amerikaanse.

“De laatste jaren zien we een trend dat de banen steeds langer worden. Met het nieuwste materiaal kunnen we ook steeds verder slaan. Ik vind het eerlijk gezegd veel interessanter om op korte banen met moeilijkere greengebieden te spelen. Dat vergt meer van de speler, zowel strategisch als technisch,” betoogt Sergio en noemt de Britse linksbanen als voorbeeld.

“Carnoustie is de beste baan waarop ik ooit heb gespeeld. Daar moet je met heel wat factoren rekening houden. Dat maakt de uitdaging des te interessanter. Verder kan ik uiteraard Valderrama niet onvermeld laten. Die baan is niet bijzonder lang, maar er kan van alles gebeuren tussen al die kurkeiken. En dan zijn er ook nog die kleine, snelle, golvende greens. Sjonge!”

Het zou ons echter niet verbazen als Sergio de Augusta aan het lijstje toevoegt, na de grootste triomf uit zijn carrière.

Het zou de charismatische Spanjaard gegund zijn, mis­schien wel meer dan wie dan ook.