Dromen van Portrush – hoe het is om te spelen op de plek waar dit jaar de British Open plaatsvindt

Aan de ruige Noord-Ierse kust, waar de wind met het lange zongebleekte gras speelt en de horizon in de lage wolken vervaagt, ligt een baan die geschiedenis ademt en ruwe schoonheid uitstraalt. Royal Portrush stelt niet zomaar je vaardigheid op de proef, het is een duel tussen golfer en natuur.
Martin Hardenberger heeft de British Open-baan getest.

Op deze afgelegen plek waan je je aan het einde van de wereld. Meer dan drie uur geleden vertrokken we vanaf het vliegveld van Dublin met de auto naar het noorden.
We nemen een andere richting. De smalle kustweg loopt westwaarts, slingerend langs kale rotsen. Ineens opent het landschap zich en daar ligt hij dan, breeduit als een kunstwerk met zijn enorme zandduinen. Vanaf de weg zien we de hele baan waar deze zomer het oudste en meest befaamde golftoernooi wordt gespeeld.

Nu ik de kans heb om op Dunluce Links te spelen, nauwelijks enkele weken voor The Open, is het alsof ik het grootste schouwtoneel van het golf betreedt. Op de blauwe tribunes is een afbeelding van de Claret Jug te zien. Zoals altijd worden er duizenden toeschouwers verwacht. De vlaggen wapperen op de fairways en elke hole is een stille getuige van veel drama. Hier is moed nodig, maar ook een portie bescheidenheid, want de taak die wacht, is allesbehalve makkelijk.

Een meesterwerk in de verte

De club werd in 1888 opgericht en de baan werd door Old Tom Morris ontworpen, maar sinds de renovatie door Harry Colt in 1929 geldt Royal Portrush pas echt als een meesterwerk: de fairways golven over het landschap, de diepe bunkers zijn strategisch geplaatst en de uitzichten zijn een klasse apart binnen de British Open.

De enorme afwateringsgronden creëren lange schaduwen en de reusachtige zandduinen en het brede strand bezorgen Royal Portrush zijn unieke pracht.

Golfers komen hier van heinde en verre naartoe. De baan staat heel hoog in alle wereldranglijsten.

Calamity Corner – vermijd een catastrofe

Niettemin moest Portrush wachten op een plek onder de schijnwerpers. The Open werd er pas in 1951 gespeeld, na jaren van lobbying en compromissen. Daarna hielden logistiek en politiek de baan maar liefst 68 jaar uit de British Open, totdat de R&A in 2019 terugkeerde. Een eis was dat de locatie grondig werd vernieuwd en zo gebeurde ook. Martin Ebert tekende twee nieuwe holes, het baantraject werd gewijzigd en het einde werd versterkt. Calamity Corner, een van meest iconische par 3-holes ter wereld, is nu nummer 16.

Hier sta je dan, met de wind zwiepend van rechts en een ravijn dat naar de zee afloopt, en je hebt eigenlijk maar één optie: de bal op de green slaan of een dubbele bogey op je scorekaart noteren. Velen zagen hier hun dromen in rook opgaan, maar de legendarische Bobby Locke vond er wat op: een afwateringsgeul net links van de green. Op het toernooi in 1951 lukte het hem om hier vier keer een par te slaan en sindsdien wordt de plek in de volksmond Locke’s Hollow genoemd.

The Open wordt hier pas voor de derde keer gespeeld. En door het aura van ontoegankelijkheid wordt de mystiek misschien nog meer gevoed.

Niet alleen het golf spreekt tot de verbeelding. De ruïnes van Dunluce Castle, waar de baan naar vernoemd is, torenen uit boven de rotsen bij de vijfde hole. En enkele minuten verderop ligt Giant’s Causeway, een geologisch wonder in de vorm van zeshoekige basaltzuilen, gehuld in mythen over Ierse reuzen.

Voor mij was deze ervaring groter dan het golf alleen. Ik voelde het gewicht van de geschiedenis bij elke slag. Ik kon me inleven in de tranen van Rory McIlroy en de euforie van Shane Lowry. Voor één dag mocht ik op dezelfde tee staan als mijn helden en proberen of mijn spel tegen de oceaanwind bestand was.

LEES MEER: Na de Noord-Ierse Troubles – zo werd Portrush opnieuw een British Open-baan